| تبليغات | X |
|
تقدیمی با عشق + نوشته شده در چهارشنبه دوازدهم تیر 1387 15:35 توسط مریم |
دلم برات تنگ شده.....ا اما من...من ميتونم اين دوري رو تحمل كنم... به فاصله ها فكر نميكنم ...... ميدوني چرا؟؟ آخه... جاي نگاهت رو نگاهم مونده..... هنوز عطر دستات رو از دستام ميتونم استشمام كنم.... رد احساست روي دلم جا مونده ... ميتونم تپشهاي قلبت رو بشمارم........... چشماي بيقرارت هنوزم دارن باهام حرف ميزنن....... حالا چطور بگم تنهام؟؟چطور بگم تو نيستي؟؟چطور بگم با من نيستي؟؟ آره!خودت ميدوني....ميدوني كه هميشه با مني.... ميدوني كه تو،توي لحظه لحظه هاي من جاري هستي.... آخه...تو،توي قلب مني...آره!تو قلب من....براي همينه كه هميشه با مني... براي همينه كه حتي يه لحظه هم ازم دور نيستي... براي همينه كه ميتونم دوريت رو تحمل كنم... آخه هر وقت دلم برات تنگ ميشه... هر وقت حس ميكنم ديگه طاقت ندارم.... ديگه نميتونم تحمل كنم... دستامو ميذارم رو صورتم و يه نفس عميق ميكشم.... دستامو كه بو ميكنم مست ميشم... مست از عطر ت. صداي مهربونت رو ميشنوم ... و آخر همهء اينها... به يه چيز ميرسم..... به عشق و به تو..... آره...به تو.... اونوقت دلتنگيم بر طرف ميشه... اونوقت تو رو نزديكتر از هميشه حس ميكنم... .اونوقت ديگه تنها نيستم حالا من اين تنهايي رو خيلي خيلي دوسش دارم.. به اين تنهايي دل بستم... حالا ميدونم كه اين تنهايي خالي نيست... پر از ياد عشقه.. پر از اشكهاي گرم عاشقونه ...
+ نوشته شده در چهارشنبه دوازدهم تیر 1387 15:16 توسط مریم |
شاگردی از استادش پرسيد: عشق چست؟ استاد در جواب گفت: به گندم زار برو و پر خوشه ترين شاخه را بياور. اما در هنگام عبور از گندم زار، به ياد داشته باش که نمی توانی به عقب برگردی تا خوشه ای بچينی! شاگرد به گندم زار رفت و پس از مدتی طولانی برگشت. استاد پرسيد: چه آوردی؟ و شاگرد با حسرت جواب داد: هيچ! هر چه جلو ميرفتم، خوشه های پر پشت تر ميديدم و به اميد پيدا کردن پرپشت ترين، تا انتهای گندم زار رفتم . استاد گفت: عشق يعنی همين! شاگرد پرسيد: پس ازدواج چيست؟ استاد به سخن آمد که : به جنگل برو و بلندترين درخت را بياور. اما به ياد داشته باش که باز هم نمی توانی به عقب برگردی! شاگرد رفت و پس از مدت کوتاهی با درختی برگشت . استاد پرسيد که شاگرد را چه شد و او در جواب گفت: به جنگل رفتم و اولين درخت بلندی را که ديدم، انتخاب کردم. ترسيدم که اگر جلو بروم، باز هم دست خالی برگردم. همين!! + نوشته شده در چهارشنبه دوازدهم تیر 1387 10:56 توسط مریم |
جاده خوشبختیمان + نوشته شده در چهارشنبه دوازدهم تیر 1387 10:50 توسط مریم |
کنار هر دیواری میخکی خواهم کاشت هر کلاغی را کاج خواهم بخشید دوره گردی خواهم شد جار خواهم زد: آآآآآآی شبنم شبنم ای سبد پر ز خواب سیب سرخ: خورشید آوردم من گره خواهم زد دلها را با عشق چشم ها را با خورشید سایه ها را با آب شاخه ها را با باد کور را خواهم گفت چه تماشا دارد این باغ خواهم آمد روزی آشنا خواهم کرد آشتی خواهم داد دوست خواهم داشت زندگی حس غریبی است که یک مرغ مهاجر دارد + نوشته شده در یکشنبه نهم تیر 1387 15:8 توسط مریم |
+ نوشته شده در یکشنبه نهم تیر 1387 1:14 توسط مریم |
چو قایق در کویر قلب تو من باز گمراهم + نوشته شده در یکشنبه نهم تیر 1387 0:44 توسط مریم |
ای نگاهت نخی از مخمل و ابریشم چند وقتی است که هر شب به تو می اندیشم به تو آری به همان منظر دور به همان سبز صمیمی به همان تاج بلور به همان سایه همان وهم همان تصویر که سراغش ز غزلهای خودم میگیرم به همان زل زدن از فاصله دور به هم یعنی آن شیوه ی فهماندن منظور به هم به تبسم به تکلم به دل آرایی تو به خوشی به شکیبایی به تماشایی تو به نفس های تو در سایه سنگین سکوت به نفسهای تو با لهجه شیرین سکوت رعشه ای چند شب است آفت جانم شده است اول نام کسی ورد زبانم شده است در من انگار کسی در پی انکار من است یک نفر مثل خودم عاشق دیدار من است یک نفر ساده چنان ساده که از سادگیش می شود یک شبه پی برد به دلداگیش آهای بهانه قشنگ زندگیم ........ سلام این بلاگ یه هدیه کوچیک به همسر عزیز و مهربونمه این هدیه رو با نهایت عشق به تو تقدیم می کنم می خوام این یادگاری رو از اول زندگی مشترکمون داشته باشیم تا خاطراتمونو مکتوب آنلاین داشته باشیم.... امیدوارم که خوشت بیاد.... خانه هاي جدول زندگیم را دستان مهربانت يک به يک پر کرد و رمز جدول چنين بود: دوستم بدار + نوشته شده در یکشنبه نهم تیر 1387 0:26 توسط مریم |
تقدیم به چشمان معصومت که همیشه از آنها عشق تو را درک کردم + نوشته شده در شنبه هشتم تیر 1387 23:59 توسط مریم |
|
